Το λεωφορείο

Ίσως η πραγματική μου οικογένεια να είναι οι μοναχικοί συνεπιβάτες στα νυχτερινά λεωφορεία για μαρούσι. Είναι ο τρόπος που αφήνονται στην κίνηση του λεωφορείου, ο τρόπος που χύνονται στα καθίσματα. Ίσως το κεφάλι που ακουμπά στο τζάμι και αναπηδά κάθε λίγο- με μάτια κλειστά συνήθως. Ο τρόπος που κοιτάζουν έξω το σκοτάδι και τις μισοφωτισμένες λεωφόρους, την αντανάκλασή τους -κοιτάζουν μέσα τους. Κρατάνε το κινητό με τη νωχελικότητα της νύχτας-δε θα στείλει και το ξέρουν. Γι’αυτό ακούν μουσική. Άλλη μουσική, διαφορετική από της μέρας. Αυτή η μουσική έχει μέσα της ένα κλείσιμο, κάτι σαν απολογισμό και κάπου κάπου μια ελπίδα για το ξημέρωμα που έρχεται. Ίσως να είναι η μεγάλη ταχύτητα του νυχτερινού λεωφορείου και το χέρι που πετάγεται από το χάσιμό του για να προλάβει να πατήσει Στάση. Ίσως τελικά να είναι η σιωπηρή καληνύχτα προς όλους καθώς βγαίνεις στη δροσιά της νύχτας και η πόρτα κλείνει ερμητικά πίσω σου. Και το λεωφορείο φεύγει για άλλους πλανήτες

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: