Της αρσενικής Μουριάς

Με ρώτησες στη στάση, αν είμαι καλά κι αν χρειάζομαι κάτι, κι εγώ μπροστά σε τόσο νοιάξιμο ντράπηκα να πω για την ξεχασμένη σταγόνα που μόλις είχε στάξει από τη μουριά κι απόμεινε δάκρυ ασάλευτο στο μάγουλο αποζητώντας κάποιος να το προσέξει.

Ινσέπσιο για ένα σκαραβαίο

Ήμουν-λέει-μέσα σ'έναν λευκό σκαραβαίο, στη θέση του οδηγού. Και το φχαριστιόμουνα πολύ-λέει-·και δώστου γκάζι, και δώστου να ξεχύνεται αυτός στη λεωφόρο· κι εγώ να θέλω κι άλλο και το σκαθάρι να ανεβάζει ταχύτητα χωρίς αγκομαχητό, και το πεντάλ στο τέρμα και δεν υπήρχε-λέει- ψυχή άλλη στο δρόμο ή υπήρχε κι εγώ δεν το σκεφτόμουν, η... Continue Reading →

Η χρονιά του Δράκου

Ήταν απλωμένος στον δερμάτινο καναπέ απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή της νύχτας·το πότε νωχελικό και πότε ιδρωμένο μπητ που έσταζε γύρω του, το αλκοόλ που είτε χυνόταν σε γλώσσες είτε στο πάτωμα τον ζάλιζε, τα αγγίγματα που αντιλαμβανόταν να συμβαίνουν στο θολό οπτικό του πεδίο, κάπου στο βάθος. Μα πάνω απ'όλα την μεσκαλίνη που έρρεε χείμαρρος... Continue Reading →

Τσερόκυ

"Έλα δω βρε θεόμουρλο·πού'ναι το μαξιλάρι σου; Ε;" Καμμία απόκριση·φυσικό ήταν. Αφού δεν υπήρχε κανείς να απαντήσει. Έτσι συνέβαινε από τότε που θυμόταν τον εαυτό του παιδί. Μοναχοπαίδι. Άνοιγε η μητέρα του την πόρτα του στενού του δωματίου απορημένη γιατί άκουγε απ'έξω διαλόγους αλλά μόλις έμπαινε στο δωμάτιο, έβλεπε τον μικρό της γιο μόνο, ολομόναχο,... Continue Reading →

Ροβανιέμι

"Θα ήθελα το συντομότερο δεύτερο μισό της ζωής μου, να περιλαμβάνει μόνο τις σημαντικότερες στιγμές του, τα χάιλαϊτς, τα επίσημα μόνο στιγμιότυπα ρε παιδί μου· να μπορέσω να το ζήσω ξεφυλλίζοντάς το σαν το περιοδικό περιμένοντας στον οδοντογιατρό. Ή ακόμα καλύτερα όπως ακριβώς μια κινηματογραφική ταινία -δεκαετίες ολόκληρες συμπυκνωμένες σε μιάμιση ώρα·καλά, κακά, όλα εκεί... Continue Reading →

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑