Αλόνσο Κιχάνο

(ήχος) Στεκόταν στην κορφή του χαμηλού λόφου κι ατένιζε τα χωράφια που τά'χαν σκεπάσει αγριόχορτα. Το βλέμμα του χανόταν μέχρι πέρα μακριά τη λασπωμένη δημοσιά που τρύπωνε σαν φίδι στο οροπέδιο. Περίμενε ακίνητος. Μόνο τα ξανθόγκριζα μαλλιά του, βρώμικα κι αγριεμένα, ζωντάνευαν πότε-πότε σαν λάβαρο που το ξυπνούσε ο αέρας. Κι ο θώρακας από τενεκέ,... Continue Reading →

του Ρωμαίου

"Θέλεις να φύγεις; Δεν πλησιάζει το ξημέρωμα: ήταν τ' αηδόνι κι όχι ο κορυδαλλός που ακούστηκε..." Μουρμούρησε ξανά την φράση τής αγαπημένης του μέσα από τα μισοκοιμισμένα του χείλη· ο επισκέπτης τον άκουσε απ'έξω, στη σιγαλιά της νύχτας και απάντησε ισορροπώντας στο περβάζι με τ'ακρόνυχά του : "Τεριρέμ, τεριρέμ," Και κράτησε η συνομιλία όσο βάστηξε... Continue Reading →

η Χαράδρα

Είχε σταθεί μπροστά στον καθρέφτη αποσβολωμένος. Προσπάθησε να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που έπαιξε αυτό το παιχνίδι. Ήταν κάτι που του είχε καρφωθεί πριν χρόνια. Όλα είχαν ξεκινήσει από εκείνη τη φράση της καθομιλουμένης "ώσπου ν'ανοιγοκλείσεις τα μάτια...". Το έπαιζε πάντα σε καταστάσεις που τον έπνιγαν·έλεγε στον εαυτό του "ώσπου ν'ανοιγοκλείσεις τα μάτια... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑